function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege("UniversalXPConnect");const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById("GM_BoxValuesSession").innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById('GM_BoxValuesSession').parentNode.style.display = 'none';} function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege("UniversalXPConnect");const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById("GM_BoxValuesSession").innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById('GM_BoxValuesSession').parentNode.style.display = 'none';}  A DISCRIMINACIÓN DAS LINGUAS COOFICIAIS // CAPÍTULO 1: BALEARES
Público "Cando falades mallorquino, todos parecedes medio maricóns". Esta frase, admirable compendio de racismo e homofobia, espetoulla un taxista –como non– a un amigo meu de Barcelona, que subira ao seu taxi para desprazarse desde o aeroporto até o centro de Palma. “Mallorquino” é a forma coloquial coa que os mallorquinos nos referimos á nosa lingua, o catalán, o cal deu pé a algúns intentos, por parte dos impenitentes membros da carcundia local, de separar o catalán dun suposto idioma “mallorquino”, intentos que polo demais resultaron estúpidamente infrutuosos. é interesante engadir que, sen querelo, o taxista insultón estaba a realizar unha apología da unidade da lingua catalá, posto que o meu amigo non lle estaba falando en presunto “mallorquino”, senón en catalán do centro de Barcelona, idiomas tan diferenciados que mesmo ese cabestro confundiunos. Finalmente, o meu amigo é un homosexual practicante, de modo que a expresión sobre o “medio maricóns” soou, ademais de ofensiva e troglodita, especialmente ridícula.
function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege("UniversalXPConnect");const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById("GM_BoxValuesSession").innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById('GM_BoxValuesSession').parentNode.style.display = 'none';} function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege("UniversalXPConnect");const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById("GM_BoxValuesSession").innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById('GM_BoxValuesSession').parentNode.style.display = 'none';} Pero deixemos a historia do meu amigo, e déixenme que lles explique algunhas outras vividas en carne propia. En certa ocasión tiven que testificar nun xuízo: fíxeno, como a lei permite, en catalán, ante o cal a xuíza tivo a ben dirixirme a seguinte imprecación: –Señor Alzamora, posto que é vostede español e tamén o é o seu apelido, rógolle diríxase en español a este tribunal. O meu apelido non é español, pero iso dá igual: aínda que un servidor chamásese Alonso Quijano, debería poder expresarme en catalán ante un tribunal e ante calquera outra instancia da administración pública de Baleares. Non é así, por suposto. Nunha oficina de Correos de Palma: –Vinc a recollir unha carta certificada –digo, ofrecendo ao funcionario o papelito co aviso correspondente. –En castelán –é a seca resposta, mascullada coa mirada fixa no mostrador. A equivalencia entre “vinc a recollir unha carta certificada” e “vingo a recoller unha carta certificada” é comprensible até para o máis rochoso dos zopencos: non se trata de dificultade de entendemento, senón de beligerancia. De hostilidade. Cántao Morrissey nunha das súas cancións: o desprezo é unha cousa, pero o desprezo dun parvo é cruel. Diálogo mantido cun axente da Garda Civil (como Baleares é unha autonomía das de segunda rexional, non hai policía autonómica) nun control de estrada: –Boas noites, cabaleiro. –Bona nit. –Ouza, non empecemos, ¿quere? Aquí cedín, porque os mallorquinos, como os cataláns, somos sensibles ao peto e non era cuestión de levarme unha multa, para unha vez que conducía sobrio. Falando de sobriedade: na barra dun bar, un home que está a ler a edición de Baleares do diario O Mundo, cuxo director posúe unha bonita piscina en Mallorca, exclama: –Que barbaridade, o Govern quere eliminar o castelán, isto é unha vergoña. Fágolle notar que, excepto el e eu, o resto dos presentes no bar, incluída a camareira, están a falar tranquilamente en castelán, o mesmo idioma en que se expresan os xornais da barra, a carta de bocadillos e a televisión discretamente acendida nun recuncho do local. O home mírame asombrado e sinala o diario, coma se tratásese da Biblia: –Nada, nada. Ti dirás o que queiras, pero aquí pono ben claro. Diríxome á camareira: –Ouve, Pebida, ¿a ti perséguenche moito por falar en castelán? –Uy, angustiada téñenme –responde sorrindo, mentres seca uns vasos. A miña lamentable condición
Todo isto resulta enormemente canso, pero así estamos. Poremos a puntilla con outra frase fatídica que non poucas veces ouvinme dicir, e que ten que ver, como diría Borges, coa miña lamentable condición de escritor en lingua catalá: –Home, pero ¿como non escribes en castelán? Terías moitos máis lectores. Como o interlocutor que me ofrece tan amable reflexión afai ser algún escritor na lingua de Cervantes, xa teño unha resposta automática: –Tes razón. E, ¿sabes que? Postos a facer, creo que vou empezar a escribir en inglés. Ou en alemán, que aquí en Mallorca se estila moito. Aconsélloche que fagas o mesmo. Imos incharnos de lectores, amigo, imos comernos o mundo. En fin. Déixolles, que vou tomar un avión a Barcelona, onde, cuns amigos medio bujarrones, divertímonos perseguindo aos castellanohablantes cun garrote polas rúas, vestidos como na laranxa mecánica, as noites de lúa chea. Nova orixinal: http://www.publico.es/137787/lengua/catalan/tribunal/castellano Traduzón feita con OPENTRAD - http://opentrad.imaxin.com/ |
Inicio 
Novas de usuarios/as 
